Real Madrid geeft opnieuw vorm aan de nieuwe wereldorde in het voetbal

De opmerkelijkste dingen aan de Football Money League van deze week waren niet Real Madrid's aanwezigheid aan de top; de meest prestigieuze naam in de sport met een futuristisch stadion dat uitverkocht moet worden, stond altijd op weg om het grote geld binnen te halen. Het ging om de marge, hoeveel marge er nog is om de recordomzet om te zetten in meer talent op het veld.

Madrid is al lange tijd een geldmachine. Alleen zou die omzet in de vroegere era's van de Galácticos baldadig de zakken van Juventus, Manchester United en Tottenham vullen. Clubpresident Florentino Pérez defineerde excellentie niet alleen door succes op het veld. Real Madrid was niet alleen daarom de grootste omdat ze alle grote trofeeën wonnen. Ze wonnen ook de grootste prijzen op de transfermarkt en dat omdat ze bereid waren meer uit te geven dan iedereen.

Madrid genereert de hoogste inkomsten die het wereldvoetbal ooit heeft gezien, en dat in een tijd waarin ze een van de grootste kostenposten voor elke club hebben verlaagd: hun transferkosten. Sinds het begin van het seizoen 2020/21 – de zomer waarin ze negen cijfers uitgaven om Eden Hazard's neergang te bestrijden – hebben de Spaanse en Europese kampioenen volgens Transfermarkt 324 miljoen dollar uitgegeven aan nieuwkomers. Dat is niet alleen minder dan Chelsea's en Paris Saint-Germain's van deze wereld. Crystal Palace, Marseille, Leicester City: zij hebben allemaal meer uitgegeven aan nieuwkomers dan het team dat net 1,1 miljard dollar heeft binnengehaald. In vijf transfer periodes heeft Madrid, de club die vroeger uit trots „nog een laagje goudkleurig op de Bentley aanbracht“, op de transfermarkt winst gemaakt.

En het meest indrukwekkende daaraan? Door al dat alles vervormen ze de voetbalmarkt naar hun eigen wil. Elke club moet reageren op Perez’ visie van een nieuw soort bedrijf of het risico lopen zijn beste en slimste koppen voor een spotprijs kwijt te raken. Bayern München, Chelsea en Paris Saint-Germain hebben hun sterspelers gratis zien vertrekken. Het lijkt waarschijnlijker dan ooit dat Liverpool de volgende zal zijn. Eerder deze maand wezen ze aanbiedingen van Madrid voor Trent Alexander-Arnold af, die op elk moment een voorcontract kan tekenen.

Het zou een moeilijke beslissing zijn die men niet zou kunnen nemen. Zoals Antonio Rüdiger en David Alaba voor hem alles hebben gewonnen wat ze konden winnen. Het tromgeroffel van de Spaanse pers maakt Madrid’s begeerten duidelijk. Het Santiago Bernabéu biedt nieuwe uitdagingen in de Ballon d’Or-fabriek en daarbij ook een behoorlijk aantrekkelijk salaris. Alphonso Davies, bij wie wordt verwacht dat hij Madrid's aanbod afwijst en zijn contract bij Bayern München verlengd, is eerder de uitzondering dan de regel.

De vraag die achter Madrids nieuwe era van gratis transfers zweeft, is welke schade ze aan de loonlijst zouden kunnen toebrengen. Als het geld dat nu naar de club was gestroomd omgezet zou worden in aanstellingsvergoedingen en spelersbonussen, zou men nauwelijks nog kunnen besparen. Feit is dat maar weinig teams beter met UEFA-kostencontroles omgaan dan Madrid. Volgens Deloitte maken de spelerslonen 48 procent van hun omzet uit. Onder de top 10 van de Money League geeft alleen Tottenham een kleiner aandeel van de omzet aan het eerste team door. Hun beleid buiten het veld helpt daarbij alleen maar, aangezien ze in het verleden extreem lucratieve Taylor Swift-concerten organiseerden en de Miami Dolphins van de NFL ontvingen, die komend seizoen een thuiswedstrijd in het stadion zullen hebben.

„De stijging van jouw omzet is een ideale manier om je loonkosten lager te laten lijken“, zegt Theo Ajadi, plaatsvervangend directeur van de Deloitte Sports Business Group. „Madrid heeft dit dit jaar succesvol gedaan. De sleutel ligt erin het te behouden, en er zijn enkele elementen van deze stijging die mogelijk niet kunnen worden herhaald, met name de voorverkoop van zitplaatsen voor speeldata dit seizoen.“

Na COVID was Madrids financieel management een triomf. Hun nieuwe versie van het Santiago Bernabéu voldoet aan de visie van stadions als vermogens die het hele jaar door worden uitgeperst, de commerciële inkomsten zijn in twee jaar met 50 procent gestegen en de transfermarkt is een geldbron en geen last voor hen. Zelfs de verkoop van een deel van de stadionwinsten aan het investeringsfonds Sixth Street werd gebruikt om infrastructuurprojecten aan te jakken en niet voor een Barcelona-achtige shopping spree.

Het aangegeven loons-omzetverhouding van Madrid houdt ook geen rekening met de gratis transfer van Kylian Mbappé van Paris Saint-Germain in juli. Dat zal het aandeel ongetwijfeld met enkele procentpunten verhogen, zij het niet zo krachtig als sommigen hadden verwacht voordat hij een deal tekende die naar verluidt ongeveer 36 miljoen dollar per seizoen waard is. Het verdelen van drieënhalve procent van de omzet aan de meest prominente medewerker is in het voetbal geen absurde extravagant.

Er wordt aangenomen dat Alessandro Arnolds komst nog maar net het gesprek is. William Saliba nadert zijn laatste twee jaar van zijn contract en in Madrid's defensie is een langlopende positie vacant. Cristian Romero zit in dezelfde positie. Ibrahima Konaté heeft nog iets minder dan een jaar bij Liverpool. In de zomer van 2027 zouden Bukayo Saka, Florian Wirtz en Phil Foden zich bij Saliba kunnen voegen, allen voor een lage transfersom. Wie zou betwijfelen dat minstens een van deze spelers deze zomer helemaal in het wit zal spelen?

Als er een weg uit Madrids schaduw is, lijkt Manchester City die te hebben gevonden. Hij is echter niet zo duidelijk als men denkt. Laat je niet misleiden, de contractverlenging met Erling Haaland, die ook voor de Free-Agency-klasse 2027 bedoeld was, is eerder een goede dan een slechte zaak.

Als het echt op de spelers van de stokkenmakers in het Etihad Stadium aankomt, hadden ze zeker een zes- of zevenhalfjaarscontract voorgesteld, dat hun nummer 9 tot in zijn vroege dertiger jaren zou brengen, maar niet de reus die hem tot enkele weken voor zijn 35e verjaardag ongeveer 32 miljoen dollar per jaar zal opleveren. Het was al lang gesuggereerd, niet in de laatste plaats door zijn vader, dat Haaland niet van plan was om de rest van zijn carrière in Engeland door te brengen, maar ooit het leven in de La Liga te proberen. Waarschijnlijk verlangde hij eerder naar het Bernabéu dan naar Balaídos.

De prijs daarvoor om Haaland de weg naar Madrid te versperren, ziet er dan uit alsof hij supersterr Geld was op een moment in zijn carrière waarop Haaland waarschijnlijk geen supersterr zal zijn. Dat is echter beter dan de tikkende klok die Liverpool de afgelopen maanden tot waanzin heeft gebracht.

Of Haalands nieuwe contract een uitzondering is of Cole Palmers negelangjarige contract een nieuwe benadering van spelersbinding weerspiegelt, kan men nog niet zeggen. Zeker is wel dat de rest van Europa zich moet aanpassen. Madrid heeft het geld en de macht om bijna elke gewenste prijs te krijgen. Dat zal niet snel veranderen.